E isto é o que andivemos facendo polas mañás.
O conto do Apalpador (Tamén coñecido por O Apalpalador).Para quen no coñeza ben ao Apalpador eiquí e eiquí tamén deixamos unhas reseñas dalguns libros que falan do noso amiguiño.
E tamén deixamos a lenda resumida por un bo amigo da aula.
Contan os vellos que lonxe, na montaña,
vive un xigante, de grande barba e oficio carboeiro,
cun corazón tan grande, que non lle cabe no peito.
Chámanlle a este xigante, Apalpador no Courel
e noutros lares, Pandigueiro.
A véspera de Nadal, baixa da montaña co seu saco,
cheo de presentes, castañas e caramelos.
Visita o xigante as casas, de todos aqueles cativos,
que nel acreditan. Cando están ben durmidiños,
fálalles ao ouvido e deséxalles un ano bó,
cheo de amor, ledicia e por suposto,
moito tempo para xogar!
Finalmente, para se despedir, apálpalles a
barriguiña, para ter certeza de que estea ben chea.
Despois, marcha tan silenciosamente como entrou,
pensando brincallón, na cara de nenas e nenos,
cando á mañá seguinte vexan
todos os presentiños que lles levou.
